Praktyka medytacji

Teoria medytacji

Mistrzowie medytacji

Medytacja a Wielkie
Systemy Duchowe

Medytacja a seksualność

Medytacja a stres

Medytacja a zdrowie

Polecamy

Czytelnicy piszą
Linki

Ebooki o rozwoju
Ebooki - wszystkie

Strona główna


Księga Gości
dopisz się - przeglądaj






wkładki do butów


Aktualności                  Sklep                 Kontakt                FORUM                  Blog

 

 

   

 

Szczegółowe wyjaśnienie
mechanizmów
medytacji
 

 
Medytacja w swej istocie nie jest ucieczką od świata, ale znalezieniem najbardziej twórczej wobec niego postawy.
Jest odejściem od naszych schematów reagowania i zachowywania się w świecie.

Kiedy reagujemy schematycznie, wtedy wszystko co nas spotyka jest w istocie mniejszą lub większa udręką.
Można przyrównać do do chrześcijańskiej nauki o utraconym raju. Chociaż doświadczamy od czasu do czasu przelotnych przyjemności, to jednak cały czas czujemy się na wygnaniu ze swojego macierzystego domostwa, gdzie wszystko było na swoim miejscu, miało głęboki sens i było pełne doskonałości.

Symbolicznym ujęciem utraconego raju byłby właśnie zespół naszych nawyków, zaciemnień i schematów reagowania.
Nie są to jedynie nawyki powierzchowne, ale niekiedy bardzo, bardzo głębokie, sięgające w ukryte sfery duszy.

Medytacja daje możliwość dotarcia do swoich najgłębiej sięgających schematów reagowania.
A wtedy możemy zrozumieć czym jest odbiór świata wolny od naszych nawykowych i głęboko sięgających schematów.
Można by tu powiedzieć w terminologii chrześcijańskiej, ze jest to odbiór rzeczywistości wolny od grzechu, czyli od tzw. zaciemniającej karmy (wpływu naszych lęków, projekcji, frustracji, żalu, nienawiści) - czyli postrzeganie wolne od rozproszenia.
jak ujął to pewien słynny dawny mistrz Zen:

"wtedy splątany sznur przestaje się już nam jawić jako groźny wąż".

 

 

Podobnie jak każda ścieżka duchowego rozwoju, medytacja może być ujęta w dwojaki sposób – bardziej patriarchalnie, jak i bardziej matriarchalnie. Ponieważ podejście pierwsze kładzie większy nacisk na rozwinięcie samej siły ducha i porzucenie sfery materialnej, dlatego kładzie większy nacisk na dyscyplinę i surowość.

Podejście matriarchalne dąży natomiast do pełnego rozwoju potencjalności duchowej i materialnej – pełnej równowagi pomiędzy tym co duchowe i wieczne, a tym co biologiczne i czasowe. Dlatego też ten drugi rodzaj ścieżek medytacyjnych kładzie większy nacisk na radość i otwarcie serca, życzliwość do innych, jednoczesne pracowanie z duchem, ciałem i emocjami.

Dla osób współcześnie praktykujących medytację istotne jest to, by łączyć tę umiejętność z życiem codziennym – łączyć sztukę medytacji ze sztuką życia.

Dzięki temu nie będą oni doświadczać niepotrzebnych konfliktów pomiędzy przeżywanym światem zewnętrznym, a światem zewnętrznym.

 

Świat, który widzimy na zewnątrz jest taki, jakim czyni go nasza zdolność postrzegania. Jeżeli mamy problemy z otaczającym nas 
światem zewnętrznym, 

to zapewne część tych problemów tkwi w nas samych – od naszej zdolności rozumienia i kontaktu ze swoimi wewnętrznymi poziomami zależy to, ile piękna i boskości możemy dostrzec w całej manifestującej się rzeczywistości.

 

 

Co prawda niektóre ścieżki medytacyjne, jak np. joga i buddyzm, odnoszą się do otaczającego świata 
pełnego konfliktów, wojen i cierpienia z pełną rezerwą,
jednak nie jest to forma wywyższania się i arogancji wobec innych, co raczej współczucie wobec tych, którzy cierpią z powodu nieznajomości swojego wewnętrznego statusu i boskiej jakości. 
Arogancja wobec innych (jako mniej rozwiniętych duchowo) oddalałaby medytujące od prawdy, 
ponieważ pod wpływem medytacji coraz bardziej doświadcza on faktu, że wszystko jest sobie równe i jest niedającą się wyrazić w słowach jednością.

Dzięki takiemu burzeniu nawykowych murów i barier
pomiędzy medytującym a innymi,
regularna medytacja wytwarza sprzyjającą atmosferę do osiągnięcia pełnej harmonii ze światem i autentycznego spełnienia na wielu płaszczyznach życia.

 

 

 powrót do góry strony

 

zamów: "Alchemia i moc medytacji"